O_P - Mijn Diepste Ziel

Mijn Diepste Ziel
Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

O_P

Ode voor onze Lydia


Dankbaar en trots
Schrijf ik deze woorden
Ik wil je danken
Voor je mooie akkoorden

Je prachtige stem
Raakte onze harten
De woorden die je zong
Benamen onze adem

Send me the pillow...
Heartbeat..
Take this chain from my heart...  
Je stal de show

Met elk lied
Wist je ons te bekoren
In herinnering
Klinkt je stem in mijn oren

Trots op de muziek
Die je ons hebt gegeven
Je leeft voort in ons hart
Ons hele leven

Dankbaar
Schrijf ik deze woorden
Ik wil je danken
Voor je mooie akkoorden



Oprecht


Je kijkt...
maar ziet niet echt
Jij hoort...
maar luistert niet echt
Je praat...
maar zegt niets echt

Als je kijkt...
...zie dan ook echt
Als je hoort...
...luister dan oprecht
Als je praat...
...zorg dat je iets zegt

Als ik naar jou kijk...
Zie ik je ook echt
Als ik  je hoor...
Luister ik oprecht
Als ik tegen je praat...
Is het echt wat ik je zeg

Dat maakt het verschil...
En dat is wat je wil

Toch?!



Opgeven is geen optie


Soms
Heb je even het gevoel
Dat niets er meer toe doet

Wat je ook zegt
Of anderszins
Het is dan toch nooit goed

Soms
Heb je even het verlangen
Even helemaal alleen te zijn

Niets te zeggen
En te verdwijnen
Voor héél even is dat fijn

Om daarna terug te keren
Opnieuw de kracht te hebben
En alles aan te gaan

Opgeven is geen optie
Maar even had je het gevoel
Er helemaal alleen voor te staan


Onlosmakelijk verbonden


Twee paar ogen
Keken elkaar aan

Wisten het meteen

Twee harten
Hebben elkaar gevonden

Zo iemand als jij zo is er geen

Twee zielen
Smolten samen

Twee mensen
Zo innig en zielsverwant

Twee geliefden
Innig en teder

Wij en onze onlosmakelijke liefde
Verbonden voor het leven


Onvolledig


Onvolledig
Ben ik zonder jou
Zo onvolledig
Omdat ik van je hou

Incompleet
't Is koud om me heen
Zo incompleet
Zonder jou ben ik alleen

Onmisbaar
Ben jij voor mij
Zo onmisbaar
Jij en ik samen één... WIJ




Onrust


Wat is dat toch
Die onrust in mij
De nachten zijn vreselijk
Overdag redelijk blij

Voel me verloren
Verstikt in .... zeg het maar
Kan niet tot mezelf komen
Wist ik het maar

Dankbaar zou ik moeten zijn
Voor wat het leven me bied
Toch bekruipt me die onrust
En weet ik het niet

Ik kan er over praten
Ben het eventjes kwijt
En dan komt de nacht weer
Begint weer de strijd

Zou dankbaar moeten zijn
Voor wat het leven me biedt
Ben ook niet ontevreden
Wat het toch is, ik weet het niet.



Onzichtbaar


Sommige mensen vragen
Of je onzichtbaar wilt zijn.
Onzichtbaar voor hun omgeving,
Alsof je er niet mag zijn.

En als men je vraagt en je aankijkt:
Je zult er toch altijd voor me zijn?
Voel je je ook nog heel erg gevleid.
Maar hoe naïef kun je als mens zijn?



Onbegrip

Als ze schamper lachen
dan zien ze hun eigen waanzin
als dingen die van jou zijn.
Ze wijzen naar zichzelf,
verbergen hun gezicht
achter stijf geworden grijnzen!

Je bent niet kwetsbaar,
mensen zien de buitenkant.
De tranen twinkelen
anders dan ze denken.
Ze zien nattigheid,
niet de bron.

Je hart is afgesloten
veilig in je borst,
diep in je warme
lijf geborgen.
Het opent zich vanzelf
alleen als jij dat wilt.

Je hebt geen harnas nodig.
Dat tenue omklemt de vrijheid.
En de wapens
verwijderen je onschuld.
Bloedrood is geen enkel hoopvol leven.

Je ziet wat men denkt,
je bent wat men ziet.
De echo
van het moeten zijn
houdt je bezig
als je slapen moet.

En als je huilen wilt,
om zonder aarzelen.
Dan toon ik mijn sterkste kant.
Ik begrijp jou wel
maar het leven
begrijp ik niet!



Onderbuikgevoel

Ik heb een onderbuikgevoel
dat er iets staat te gebeuren.
Weet ik zelf wat ik bedoel?
Misschien moet ik ook niet zeuren.

Raak ik iemand kwijt misschien?
Houd hij niet meer van mij?
‘k Weet even niet hoe ik het moet zien.
Is er iets wat zo mooi is voorbij?

Hopelijk zie ik het allemaal verkeerd.
Heeft hij zorgen aan zijn hoofd en pijn.
Is het zo dat hij me toch nog begeert,
Maar kan hij eventjes zichzelf niet.

Als ik zo denk, word ik steeds banger.
Lieve schat, dat is wat hij me zegt.
Dat gekke onderbuikgevoel blijft hangen
en wat hij zegt klinkt toch oprecht.

Misschien dat ik voor niks zo maal
in mijn hoofd is het nu een warboel.
Ik wacht het maar even af allemaal
probeer niet toe te geven aan……

dat akelige onderbuikgevoel!




Onder ogen zien

Ik moet het onder ogen zien:
mijn ziel is zwaar beschadigd.
Het maakt wie ik ben misschien
Maar is dat wat het rechtvaardigt?

Mishandeld in geest en lichaam
Hier moet ik mee door het leven
Maar niemand treft toch enige blaam
Het was hen om het even.

Geschaad is mijn vertrouwen
In mensen om me heen
Er zegeviert wantrouwen
Zie leugens om me heen

‘k Moet leren te vertrouwen
Loslaten zal ik ook moeten.
Op mensen leren bouwen.
Anders moet ik er zelf voor boeten.

Het is, schijnt het, een groot gegeven,
Ik heb nog ver te gaan.
Al heb ik heel mijn leven
Ontzettend veel m’n best gedaan.

Wie goed doet, zegt men, goed ontmoet.
Ik heb me altijd helemaal gegeven,
Maar wat je ook doet, het is nooit goed.
En zo gaat het al m'n hele leven.

Men lijkt je niet te willen begrijpen.
Verdraait waarheden aan de lopende band.
Als je een helpende hand tracht uit te reiken
Wijst men die radicaal van de hand.

Nu, met dit duidelijke gegeven
Ik blijf wie 'k ben,is nu mijn wet
Van nu af is het mij om het even:
What you see is what you get.



Ontkenning van een leven
.

Ze mag geen
naam hebben,
alleen buitenechtelijk,
ontkracht zijn.

De ontkenning
van een leven.
Onecht kind,
onwettig ook.

Niemand zijn of worden ooit.
Wat dacht zij?
En wat dacht hij?
En vooral ......
.......wie ben ik?

'n Opkikkertje...


Het zit tegen
en 't gaat nu
eventjes
niet goed

Deze troost
't Is klein maar fijn
geeft je vast
weer nieuwe moed



Onuitgesproken woorden


Onuitgesproken woorden
Ze kunnen niet worden gezegd
Want...
Verkeerde interpretatie zorgen
Dat ze verkeerd worden uitgelegd

Maar toch...

Ben het zo verschrikkelijk zat
Geklets
Gezwets
Loze woorden
Keer op keer
Loze beloftes
Telkens weer
Er wordt teveel verzwegen
Ben het zo verschrikkelijk zat
Geklets
Gezwets
Heb het helemaal gehad
En kan er niet meer tegen


Onverwachte emotie

Op verzoek geschreven...
in navolging op  'Een dubbel gevoel'...

Lag te wachten op mijn biopsie
Toen mij een gevoel bekroop
Bij het eerste hapje uit mijn nier
Viel een traan op het kussensloop

Opeens werd ik overspoeld
Met de zich herhalende gedachte
Het was toen zo goed bedoeld
Kon echt niet langer wachten

Waarom heb ik het toen gedaan
Uit pure liefde gaf ik leven
Welk risico ben ik aangegaan
Liefde van toen kan ik niet meer geven

Ik kon er niet mee overweg
Vandaar vloeide opeens die traan
Was het de pijn, nee dat niet echt
Die emotie kon ik amper aan

Het tweede hapje werd genomen
En in de emoties van lange tijd
Voelde ik rust over me komen
Opluchting ruimte en positiviteit

Moeilijk maar een mooie ervaring
Die ik hier beleven mocht
Eigenlijk meer een openbaring
De berusting die ik jaren zocht



Ongeloofwaardig

Is het echt zo moeilijk
Om de waarheid te spreken
Het wordt pas echt moeilijk
Je dan niet te verspreken

Het maakt je ongeloofwaardig
En bent niet meer te vertrouwen
Het is ook nog eens onrechtvaardig
Men kan niet meer op je bouwen

Er bestaat een goede uitspraak
Al is de leugen nog zo snel
...Ja dit geeft misschien een nare smaak...
De waarheid achterhaalt haar wel

Jammer dat het blijkbaar zo moet zijn
Om overal omheen te draaien
Het doet alleen ontzettend veel pijn
Als je denkt iemand zo te kunnen paaien




Onvoorwaardelijke liefde

Onvoorwaardelijke liefde:
Dat is, zegt men, hoe het heet
Maar wat het echt is?
Er is niemand die het eigenlijk weet.
En ook niet óf het er wel is.

Onvoorwaardelijke liefde:
Ontvangen we die echt?
En kunnen we die ook teruggeven
Zoals ieder tegen elkaar zegt
Te doen zijn hele leven?

Onvoorwaardelijke liefde:
We spraken over vroeger tijden,
Wat ons aan leed is aangedaan
Ook over liefdevolle tijden
Wat daar zo al onder wordt verstaan.

Onvoorwaardelijke liefde:
Ja, wat verstaat men er eigenlijk onder?
Sommigen houden van je,
Ja, is het een wonder?
En maken gebruik van wat je griefde,

Onvoorwaardelijke liefde:
Dat men uit eigen belang van iemand houdt
Komt vaker voor dan je kunt denken
Strooien zo onvrede, maken je van binnen koud
In plaats van je vreugde te schenken.

Onvoorwaardelijke liefde:
Het is gevaarlijk er in te geloven
Maar soms is het er toch
Je daaraan vasthouden, moet je je veroorloven.
Blijven hopen dat ’t je overkomt, gun je dat tenminste nog.

Onvoorwaardelijke liefde:
Weet je wie onvoorwaardelijk van je houdt?
Dat is je huisdier, die je goed kent.
Dat is degene, die jou onomstotelijk vertrouwt.
En je beschermt, omdat jij er voor hem bent.

Onvoorwaardelijke liefde:
Van wie nog meer mag je die ontvangen?
En kan je er dan ook mee omgaan?
Ik ontvang het van een paar lieve mensen,
Die ook gegriefd zijn in hun bestaan.

Onvoorwaardelijke liefde:
Zo zei men mij pasgeleden
Geloof in jezelf en houd van jezelf en het leven
Kijk in de toekomst en niet naar het verleden
Dan mag je het vast en zeker beleven.

Onvoorwaardelijke liefde:
Die dichterbij is dan je denkt
Het is echt waar, blijf er in geloven
De liefde die je je echte vrienden schenkt
Krijg je terug, dat kan ik je beloven.

Onvoorwaardelijke liefde:
Heb ik het zo goed weergegeven?
Is houden van in voor en tegen, in goed en slecht.
Koester het, omarm het je hele leven.
Dan pas voel je: het is er echt:

Die onvoorwaardelijke liefde.



Opa’s boom

Ik weet niet hoeveel jaar geleden,
hij zijn eerste boom heeft geplant.
Maar vele jaren hierna
is hij, ziek als hij was, overleden.
Ik voelde me sterk met hem verwant.

De boom werd sierlijk en groot
en had mooie ranke takken.
Helaas was mijn opa toen al dood.
Híj zou er nooit brandhout van willen hakken.

Ik mis hem heel erg,
Als ik kijk naar die berg
houtjes van Opa’s boom

Ik mijmer uur na uur
als ik staar in het vuur
en telkens weer van hem droom!


Passioneel


Je zit daar
Zo mooi, zo puur
Zo sensueel

Het is geen lust
geen liefde
Maar pure passie

Vol verwachting
Vol verlangen

Je zit daar
Zo mooi, zo puur
Zo passioneel


Pijn_1

Tegen elke lichamelijke pijn
is er wel een medicijn.
Ben je ziek, gewond of naar
staat bezoek met bloemen klaar.

Is er ook een medicijn
tegen innerlijke pijn?
Leeft men dan ook met je mee?
met een bloemetje welnee!

Raak je in je ziel gewond
dan lijk je uiterlijk gezond.
En voer je je genezingsstrijd
in volslagen eenzaamheid!



Pijn_2

Je bent niet ziek,maar voelt de pijn
en die zit diep van binnen.
Hortend en stotend
in onsamenhangende zinnen
alles komt er
met stukjes en beetjes uit.
Alleen door je eigen
vastberaden besluit.

Er met iemand over kunnen praten is fijn.
Het geeft voldoening
en ook hopelijk
begrip in het klein.
Hoe meer je vrij geeft
hoe meer je de kracht krijgt
voor de dingen die je nu beleeft.

Bouwen aan jezelf
en anderen vertrouwen,
het leiden van een eigen leven,
van de goede mensen houwen.
Dat is waar je voor moet gaan.
Dan weet ik zeker
dat je er honderd procent voor kunt gaan.




Plotseling...


Plotseling stond je daar
Zomaar op een zekere dag
Ik dacht mijn God is het echt waar
Wist absoluut niet wat ik zag

Durfde toen niet te vermoeden
Dat dit wederzijds zou zijn
Hoe kon ik het bevroeden
De vlinders in mijn buik zo fijn

Jaren vol liefde mocht ik beleven
Met jou mijn vriend maatje en man
We hebben onszelf totaal gegeven
Ik ben je dankbaar mijn leven lang

Inmiddels zijn we zoveel ouder
En onze liefde is zo intens
Alles voelt zoveel vertrouwder
Je bent voor mij zo'n prachtig mens

Mijn hele leven wil ik je geven
Mijn diepste ziel is open voor jou
Je blijft de liefde van mijn leven
Zonder jou is mijn wereld koud



Pure reinheid

Kijk eens
hoe mooi je bent
Hoop dat je
je geluk erkent

Het kan maar zo
heel anders zijn
Leef je je leven
in angst en pijn

Je mag er zijn, wees trots
Op de puurheid van jou als mens
Blijf standvastig als een rots
Houd van jezelf heel intens

Dik, dun, wit of zwart
Wees dankbaar voor je schoonheid
Hoop dat het noodlot je niet tart
Bescherm je pure reinheid

Hoop dat je
je geluk erkent
Kijk eens
hoe mooi je bent

 
© Copyright 2015 Hannie Groenberg Herrebout
Copyright 2016. All rights reserved.
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu